نگاه

از پلکان چشمت

فرود آمد

               تا من

من خاک تو بودم

و تو بوی خاک نمناک بودی

                                    بی باران

باران که خورد خاک

عطر تو ازچشم چکاوک

                                 چکید

بر شاخسار چکاوک

جندین قفس ترانه

                             جوانه زد

درریشه های تو

که می رفت تا جنون

دردی به رنگ نسیم شبانه بود

در حجم سرد خاک

فردا ترانه بود

                        ( از کتاب بازوان پرهنهء باران )

 

   بازوان برهنهء باران